Feeds:
Berichten
Reacties

CUCINONE IS VERHUISD !!

Af en toe moeten we wel eens verhuizen, omdat ons huis te klein is, of niet meer goed gelegen.Dit is met een blog niet anders.  De beperkingen van een “standaard”blog werden te voelbaar, en vandaar verhuizen we naar onze eigen site.

De volledige inhoud van de blog is mee verhuisd, en het nieuwe “huis” ziet er trouwens net hetzelfde uit.  De huidige blog blijft nog een tijdje in de lucht, om iedereen de kans te geven het nieuwe adres te vinden.

Het nieuwe volledige adres is http://cucinone.com, maar www.cucinone.com werkt ook.

Vergeet vooral niet uw RSS feed aan te passen.  Klik hier en alles komt automatisch in orde.

Frittata

uove.jpg

Van een frittata wordt wel eens beweerd dat het de Italiaanse versie is van de Franse omelet.  Dit is niet correct, en het enige wat beide gerechten gemeenschappelijk hebben, is dat je er eieren voor moet breken.  De belangrijkste kenmerken van de Franse omelet zijn hitte (hoog vuur), snelheid (1 minuut baktijd volstaat), gouden langs buiten, smeuïg van binnen, en opgevouwen.  Een frittata daarentegen wordt op een zacht vuur gebakken, neemt een 10-tal minuten in beslag, en is doorbakken.  De vergelijking met een Spaanse tortilla of een eggah uit het Midden Oosten is meer op zijn plaats.

Wat je verder nog vaak leest is dat een frittata de ideale manier is om allerlei kliekjes op te ruimen.  Het is waar dat, als je groenten aan een frittata wil toevoegen, deze in dezelfde tijd moeten gaar zijn als de eieren, pakweg 10 minuten. Als dat niet kan, moet je deze ingrediënten eerst voorbereiden (blancheren, koken, bakken, enz.).  En als je dan toch nog wat groenten overhebt van een vorige maaltijd, is het verwerken ervan in een frittata een logische stap.  En daar is uiteraard niets mis mee, zolang je maar geen zaken gebruikt die eigenlijk op de composthoop thuishoren, of onmogelijke zaken gaat combineren.

Het recept voor een frittata is eigenlijk heel simpel: de eieren (reken op 7 eieren voor 4 personen) worden in een grote kom gedaan, losgeklopt en op smaak gebracht met peper en zout. Eventuele andere ingrediënten worden ook toegevoegd, en alles wordt dan in een grote pan gebakken op een niet te hoog vuur. Naar smaak kan je boter of olie gebruiken als vetstof.  Na een 10-tal minuten is de onderkant mooi krokant en de bovenkant van de frittata nog lichtjes smeuïg.  En hier heb je verschillende opties:

  • serveer de frittata warm, met de nog lichtjes smeuïge bovenkant;
  • draai de frittata om in de pan en bak nog even verder zodat beide kanten doorbakken zijn; als je de frittata koud wil eten is dit de beste manier;
  • soms wordt aangeraden om de pan onder de grill te zetten om de bovenkant verder te garen. Dit is een nutteloze variatie die niets toevoegt aan het gewoon omdraaien van de frittata in dezelfde pan.

Je kan eindeloos fantaseren en combineren met de ingrediënten van een frittata.  Enkele simpele voorbeelden:

  • sjalotjes en veel verse tuinkruiden
  • tomaten
  • asperges
  • courgettes en/of courgettebloemen
  • artisjokken
  • pancetta, of spek
  • dunne plakjes parmiggiano-reggiano of pecorino

Zoals gezegd kan je een frittata warm of koud eten (als onderdeel van een antipasto misto, of meenemen op een picknick).  Het wordt ook heel vaak geserveerd als een snel, eenvoudig lunchgerecht, met eventueel een salade erbij.

Nog een tip: gebruik vooral verse, biologische eieren van scharrelkippen; het maakt echt een verschil voor uw frittata en voor de kippen.

En, “fare una frittata di qualcosa” betekent iets verknoeien.  Maar laat dat geen beletsel zijn om dit gerecht uit te proberen!

    Photo credits: Ariel Bariel Long

    maiale.jpg

    Een spezzatino is een ragout-achtig gerecht, een stoofpotje, in dit geval van varken.  Het zachte, malse vlees, wordt aangevuld met de aardse smaak van de bonen, en opgepept met de taggiasche olijven.  Het is belangrijk dat je olijven gebruikt die werden opgelegd in salamoia, pekel.  De tomaat compenseert dan weer de zoutheid van de olijven. 

    Ingrediënten

    • 500 gram varkensstoofvlees
    • 200 gram gekookte cannellini bonen
    • 100 gram taggiasche olijven, met pit
    • 200 gram kerstomaatjes
    • 1 dl rode wijn
    • 1 knoflookteentje
    • 1 takje rozemarijn
    • 1 laurierblad
    • 3 dl bouillon
    • gehakte bladpeterselie
    • 3 eetlepels olijfolie
    • peper en zout

    Het vlees rondom aanbraden in de olijfolie.  Overgieten met de wijn en laten inkoken.  Dan het knoflookteentje, de rozemarijn, het laurierblaadje en de bouillon toevoegen, en 1 uur zachtjes laten sudderen.  De kerstomaatjes in 2 snijden, toevoegen aan het stoofpotje en nog 15 minuten laten sudderen.  De saus binden, de bonen en de olijven toevoegen, en deze even laten doorwarmen.  Afwerken met de peterselie en serveren.

    Opmerkingen:

    • de kerstomaatjes kunnen in de winter probleemloos vervangen worden door in stukjes gesneden geconserveerde tomaten;
    • cannellini uit blik zijn niet echt een optie.  Kook deze zelf: zet gedroogde bonen een nacht in de week.  Giet ze af, zet ze opnieuw onder mineraalwater en breng aan de kook met een knoflookteentje, enkele blaadjes salie en een lepel olijfolie.  Laat ongeveer 1 uurtje sudderen en breng ze dan pas op smaak met peper en zout;
    • lekker met gekookte aardappelen of brood.

    tomaat.jpg

    Het heeft een hele tijd geduurd vooraleer de tomaat wijdverspreid gebruikt werd: in de zestiende eeuw geïntroduceerd in Europa, en pas twee eeuwen later aanvaard in de keuken.

    Geen enkele keuken heeft een grotere band met de tomaat dan de Italiaanse, en ze wordt dan ook op grote schaal verbouwd en verwerkt.  Zowel rauw, gedroogd en gekookt, of als concentraat zijn de toepassingen schier eindeloos.  Wat zou pasta zijn zonder de tomatensaus?

    Maar wat blijkt?  De Italiaanse keuken heeft geen affiniteit met een warme tomatensoep. Soepen worden geassocieerd met winter, en dan zijn er geen verse tomaten.  Zomerse koude soepen zijn er wel, zoals pappa al pomodoro of fresella, beide broodsoepen.  En ook in minestrone vind je meestal tomaten, maar het blijft altijd in eerste instantie een groentensoep, en enkel in de zomer worden er tomaten toegevoegd.  

    Onderstaande soep is specifiek  ontworpen om gemaakt te worden met tomaten uit blik, waardoor ze het hele jaar kan gemaakt worden.  De blender zorgt voor een superzachte, romige consistentie.

    Ingrediënten

    • 200 gram odori, bestaande uit selder, ui en wortel in gelijke hoeveelheden
    • 1 knoflookteentje, gesnipperd
    • snuifje gedroogde oregano
    • 70 gram tomatenconcentraat
    • 800 gram tomaten uit blik (bij voorkeur San Marzano DOP)
    • peper en zout
    • 1 liter rundsbouillon (of water met 2 blokjes)
    • gesnipperde bladpeterselie, of reepjes verse basilicum ter afwerking (optioneel)

    De odori en het knoflookteentje gedurende 10 minuten aanzweten in olijfolie.  Tomatenconcentraat toevoegen, goed roeren en enkele minuutjes laten sudderen.  De tomaten in stukjes doen en met hun sap toevoegen. Op smaak brengen met peper en zout en de bouillon toevoegen. Aan de kook brengen en 30 minuten zachtjes laten koken.  Dan de soep pureren in een blender.  Eventueel kan je een beetje verse kruiden toevoegen.

    Oosterse noedels

    Wie ooit al eens zelf pasta gemaakt heeft, weet dat dit een beetje vaardigheid vereist.  Met een simpele pastamachine en wat oefening lukt het overigens vrij goed.

    Hoe je heel dunne Oosterse noedels kunt maken zonder machine, zie je hier: spectaculair!

    Voor Valentijn verschijnen er overal weer speciale recepten die bij voorkeur in hartjesvorm worden gepresenteerd.

    Een makkelijk alternatief is samen naar een film kijken waar eten en liefde gecombineerd worden.  Zorg verder voor een fles champagne, een gevulde ijskast, en laat je hierdoor inspireren:

    bresaola.jpg

    Photo credit: Sara Maternini

    De combinatie rucola, rundsvlees en parmezaanse kaas is zo populair geworden dat het bijna een taboe is om het nog op tafel te zetten.  Ten onrechte, want het is een wel zeer geslaagd trio.  Het rundsvlees komt in verschillende vormen voor: geroosterd als een tagliata, rauw als carpaccio, of zoals hier, gedroogd onder de vorm van bresaola.

    Originele bresaola is afkomstig uit het noorden van Lombardia, meer bepaald de Valtellina vallei in de provincie Sondrio.  Het rundsvlees wordt volledig van alle vet ontdaan, dan gezouten en gedroogd.  Het volledige productieproces kun je hier schematisch vinden. 

    De Bresaola della Valtellina heeft een I.G.P. (Indicazione Geografica Protetta) erkenning.  Hierbij moet minimaal één van de productie-, verwerkings- of bereidingsstadia toegeschreven kunnen worden aan de geografische oorsprong. Verder kan dit product een bepaalde faam genieten binnen een afgebakend geografisch gebied.

     Het feit dat bresaola overwegend gemaakt wordt van het vlees van de zeboe, dat wordt geïmporteerd uit Brazilië is geen beletsel voor deze erkenning.  “Made in Italy” moet je in dit geval letterlijk opnemen: geproduceerd volgens de traditie in Italië, zonder garantie vanwaar de ingrediënten afkomstig zijn.

    Het consortium heeft overigens een mooi receptenboekje samengesteld, dat je hier kan downloaden.

     bresaola_igp.jpg

    Ingrediënten

    • 60 gram rucola, taaie steeltjes verwijderd, gewassen en gedroogd;
    • 1 eetlepel olijfolie
    • 16 flinterdunne plakken Bresaola della Valtellina (ongeveer 150 gram)
    • stuk Parmigiano-Reggiano van circa 50 gram
    • 1 citroen, in 4 partjes gesneden
    • peper en zout

    Meng de rucola met de olijfolie, en strooi er een beetje zout over.  Schik de plakjes bresaola op een grote dienschaal en leg de rucola in het midden.  Schaaf de kaas met een dunschiller, en strooi over de rucola en bresaola.  Maal er een beetje peper over en dien onmiddellijk op.  Geef er de partjes citroen en extra olijfolie bij.

    Serveer als onderdeel van een antipasto misto, of als een eenvoudig zomers lunchgerecht.

    Volg

    Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.